تحفه : 258 : . . . و در دهه عاشورا به عيش و شادمانى مىگذراندند و در ليلة العاشر دست خود را حنا بسته تا روز به سماع و غنا مى بودند ، چنانچه اهل لار روز دهم محرم را كالعيد دانسته آن روز را محيا گويند و مشايخ و متصوفه منحوسه در آن روز به استماع دف و نى و سماع مىپويند . نعوذ بالله من شرور انفسهم و من سيآت أعمالهم . لكن بحمدالله و مَنّه كه در اين اوقات فرخنده ساعات ، قضيه منعكس شده و در جمله ممالك عراق و خراسان بلكه در بلاد هندوستان بر سر منابر . . . بر ابى بكر و عمر و عثمان و جميع دشمنان على كرده ، مدح و مناقب اهل بيت سيد المرسلين مىگويند . مناقب الطاهرين : 1 / 20 16 : بنو العباس قرب پانصد سال احياى آن فعلات مى كردند و آن سنت هاى بد به جا مى آوردند و ائمه و سادات و عترت رسول را مى كشتند و منكوب مى داشتند تا حق تعالى انتقام جمله باز خواست و به حديث « ما عادانا بيتٌ الّا خَرِب و ما نَبَحَ عَلَينا كلبٌ الّا جَرِب » جمله مستأصل شدند و اثر ايشان نماند و علم اولاد رسول و على عليهم السلام در جهان شايع و متفرق فى الشرق و الغرب و هر روز كه برآمد در ترقى و تصاعد ، و كار آن طايف مضلّه در انحطاط و نكبت . ششصد سال خلفاى بنىاميه و بنىعباس اخفاى مناقب اهل بيت مىكردند و روات را مىكشتند و دفترهاى احاديث اهل بيت مىسوختند و مع هذا وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أنْ يُتِمَّ نُورَهُ ( توبه : 32 ) . . . آن منافقان مى خواستند كه به دم و دهن كفر و نفاق ، شمع شرع محمدى را بنشانند نتوانستند و تا امروز هفتاد و سه مذهب مدّاح ايشان و كتب ايشان ناطق به فضيلت ايشان ، و حق تعالى آن امر صعب سهل گردانيد و دل ايشان را مسخر كرد كه مناقب و فضائل و كتابها بنوشتند و اسانيد به ديگران رسانيدند والفضل ما شهدت به الأعداء . . . و دايما اين طايفه را مدد دادى در هر شهرى و در هر بقعه به پادشاهى به وزيرى ، به اميرى . . . و اسامى سلاطين وزراء و امراء شيعه كه ناصر دين خدا و رسول بودند در ايّام سلف در كتاب [ بعض ] مثالب النواصب مسطور است ؛ اما آنك در دور ماست ناصر و ممد